ԵՐՋԱՆԻԿ ԵՂԻՐ...

Գնա...հեռացիր: Հեռացիր սեր իմ հուշերից իմ խենթ...
Չեմ ուզում, չեմ կարող մոռանալ քեզ, չեմ կարող մոռանալ կյանքիս ամենաերջանիկ օրերը, պահերը, ակնթարթները...
Չեմ կարող հրաժարվել հիշողություններիցս, բայց և պարտավոր եմ...
Դու չկաս, և դար է դարձել ամեն մի օրս...
Դու չկաս, և պակաս է օդս, շնչահեղձ եմ լինում...
Քայլում եմ փողոցներով, մայթերով խոնավ՝ ինչպես աչքերս են, ճամփեքով դատարկ՝ինչպես հոգիս է...
Կորցրել ենք իրար, կորցրել ենք անդարձ, չկա վերադարձ...
Իսկ հիմա գնա...հեռացիր անդարձ...Ես չեմ գրում սա, վաղ է զարմանալ...լեզուս է գրում, բայց ոչ ես, ոչ սիրտս...միտքս է սա գրում...
Ի՞նչ եղավ մեզ հետ, ինչպես պատահեց, որ այդ մեծ սերը բաժանում ապրեց...
Բաժանվել ենք մենք, անցել է ժամանակ...բայց դեռ հիշում ենք իրար, թանկ ենք իրար համար, կարոտում ենք...
Մոռացիր ինձ...գիտեմ անհնար է մոռանալ, գիտեմ...բայց...
Մոռանում եմ քեզ...ուզում եմ մոռանալ...ուզում եմ փախչել հիշողություններից, ուզում եմ երջանիկ լինել...ու կլինեմ...
Հավատս զորեղ է, զորեղ ամեն - ամեն ինչից...
Դու էլ դեռ երջանիկ կլինես, իհարկե կլինես...ու երջանիկ ես...երջանիկ ես, որովհետև ...դու գիտես...դու հասկանում ես...ինձ բավական է, որ դու ինձ հասկանում ես...ինձ բավական է, որ սերս փոխադարձ է եղել, սիրել եմ, սիրվել...
ՈՒզում եմ երջանիկ տեսնել քեզ...ուզում եմ խնդաս, լիարժեք ապրես...
Ես խոստացել եմ , որ լավ կլինեմ...ես լավ կլինեմ, որ լավ լինես դու...հիշիր ինձ սրտիդ  փոքրիկ անկյունում, բայց պահիր ներկադ ամուր, ապագադ՝ պայծառ, վառ ու լուսավոր...
Երջանիկ եղիր...