ՀՊԱՐՏ ՄԵՐ ՍԵՐԸ...

Ես ապրում եմ քեզնով...քո էությամբ, քո սիրով...գիտեմ, սիրում ես, հիշում ես դեռ 

ինձ, բայց զուր է, ավարտվել է պատմությունը մեր՝ մինչև իսկ չսկսած...կարոտում եմ 

քեզ...կարոտում եմ խոսքերդ, հայացքդ, նայվաքդ, ժպիտդ խենթ, կարոտում եմ  

անցյալս...այնքան ջերմ հուշեր, այնքան ապրումներ եմ թողել անցած գնացած  

անցյալի գրկում: Անգինս...դու չկաս...չկաս ու անանց, անավարտ են օրերս...դու չկաս 

իմ ներկայում, իմ կյանքում, կողքիս...միայն հուշերումս ես...ոչ ոք լսու՞մ ես, ոչ ոք չի 

խլի հուշերս ինձնից...դրանք միակն են, որ մնացել են քեզնից...ակամայից հետ եմ 

նայում, հաշվում օրերս՝ ապրած առանց քեզ, ժամերս ցավի ու հեկեկանքի, սրտիս 

կռիվը, հոգուս հոգոցը...ախ եթե միայն...ինչու՞ ես հիշում ինձ, ինչու՞ երջանիկ 

չես...ուզում եմ երջանիկ լինես...

Թախծոտ աչքերդ են աչքերիս դիմաց...

Հոգուս ցավագին ճիչը անլսելի է, սրտիս սարսուռը՝ անհասկանալի...անհասանելի 

ամեն ինչից ու ամենքից...

Ականջներիս՝  լոկ դողացող ձայնով, սառած շուրթերով բառերդ են հասու...ՄԻ 

ԱՐԱ...Մի ԳՆԱ...որին պատասխան երկու բառ միայն՝ ՉԵՄ ԿԱՐՈՂ: 

Ինչու՞ չեմ կարող, երբ սիրտս ցավից մանկան պես ցավոտ հեկեկում է լուռ, երբ էլ 

ուժ չկա դիմակայելու...

Կարոտս միահյուսվել է հիշողություններիս...

Խեղդվում է վերջին նշույլը սիրուս...

Կամքս հաղթում է տագնապած սրտիս...

Իմ լավ, իմ բարի...դու մեղավոր չես, մենք ենք մեղավոր...հենց մենք՝ երկուսով...մեր 

ՀՊԱՐՏՈՒԹՅԱՄԲ...մեր հպարտ սիրով, անավարտ սիրով...

Քեզ հանդիպելն ու քեզ կորցնելը կարծես մի պահ էր...մի պահ, որ հավերժացավ, 

բույն դրեց մեր սրտերում, նույնիսկ չհարցրեց մեր կամքը, ուղղակի  բույն դրեց ու 

սկսեց ապրել, աճել, մեծանալ...

Կորցրել ենք իրար, բնավ ակամա...